من و تـــو

من اسیرم درتن تـــو

زندگی ام بهار است

با جامه ای سبزِمخمل به تن

و نوازشی هر از گاهی

تصمیم به رفتنم نیست !

چرا که آن دو بازوی سفیدت

به ماندن نگاه می داردم.

زندگی ام کوتاه است!

همانند حلقه ای

که از آن برون نمی توانیم شد

زندگی ام ،

به کوتاهی دست به خداحافظی تکان دادن

زندگی ام ، با خود بیگانه بودن

زندگی ام ، با بخت خود به بازی نشستن

و تنها آن لحظه

که دیدار تـــو در پیش است

پشیمان می شوم از نا امیدی...